In de serie Bach op zondag konden we op 1 februari genieten van muziek van Johann Sebastian Bach
(1685-1750) en Giovanni Battista Pergolesi (1710-1736). De uitvoerenden waren het Ensemble
Himmelsburg o.l.v. Pieter Dirksen (klavecimbel), met de solisten Carla Leurs (viool), Carola Ligt (fluit)
en Griet de Geyter (sopraan).

Dit keer maakten we kennis met muziek in de Galante stijl, waarin Bach in de laatste jaren van zijn
leven geïnteresseerd was geraakt. Het is een in die tijd moderne, elegante, lichtvoetige stijl, die het
publiek van toen makkelijker aansprak dan de complexiteit van de barokke polyfonie. Het is de stijl
waarin de zonen van Bach componeerden en de in die tijd al zeer beroemde, maar jong gestorven
Italiaanse componist Giovanni Battista Pergolesi. Bach kende het werk van Pergolesi, en werd erdoor
geïnspireerd, wat in de werken die in dit concert werden uitgevoerd, duidelijk hoorbaar is.

Allereerst hoorden we een van de meest geliefde werken van Pergolesi, hetSalve Regina in c-klein	.
Het is hogeschool werk voor de sopraan, en dat is Griet de Geyter wel t oevertrouwd. In de
verschillende delen werden – in harmonie met de boodschap van de tekst – langzame, gedragen
lijnen afgewisseld met snelle coloraturen. Prachtig.

Bach componeerde de Fluitsonata in E groot BWV 1035 waarschijnlijk voor een bezoek aan Potsdam
in 1741 waar zijn zoon Carl Philipp Emanuel werkte. Het stuk kwam prachtig over in de warme
fluitklank van Carola Ligt, die virtuoos sprong en danste in de allegro’s en rustig wandelend weefde
met het klavecimbel en de cello in de Siciliano.
Het Vioolconcert in Bes groot is het enige concert waarvan we zeker weten dat het door Pergolesi
werd geschreven. Carla Leurs soleerde stralend, zowel in het virtuoze snelle eerste deel, als in het
statige Largo en het vrolijk dansende slot-allegro.

Bachs Cantate voor sopraan, fluit, strijkers en basso continuo,	Non sa che sia dolore, laat weer horen
dat Bach door Pergolesi werd geïnspireerd. Het begint met een swingend fluitconcert, waarna
sopraan, fluit, klavecimbel en orkest elkaar afwisselen en door elkaar heen weven. De vrolijk
zwierende lijnen van de laatste aria leidden het publiek naar het slot van het concert en een
welverdiend applaus.

Als altijd speelde het Ensemble Himmelsburg de sterren van de hemel. Ze legden een prachtig, solide
fundament voor de solisten, en hun liefde voor dit repertoire en het spelplezier spatte van het
podium. Het was weer een genot om naar te luisteren.

Manon van der Laaken
foto: Jeroen Hilhorst